- شرکت مهندسی و توسعه نفت PEDEC - https://pedec.ir -

عراق برنده بزرگ همکاری های نفتی آمریکا و چین

رئیس شرکت «پتروچاینا»، بزرگ ترین شرکت تولید کننده نفت و گاز چین، نسبت به آغازهمکاری مشترک با شرکت آمریکایی «اکسون موبیل» برای گسترش میدان نفتی «کورنا غربی» واقع در عراق ابراز تمایل کرده است.
به گزارش گروه بین الملل پایگاه اطلاع رسانی شرکت ملی نفت ایران, «جیانگ جیمینگ», رئیس شرکت «پتروچاینا» در نشست پارلمانی سالانه در پکن گفت شرکتش نسبت به گسترش میدان نفتی کورنا آماده است تا با اکسون موبیل آمریکا همکاری کند و اشاره کرد هم دولت مرکزی عراق و هم اکسون از پیوستن پتروچاینا برای توسعه این میدان نفتی استقبال کرده اند.
به نوشته رویترز، طی ماه های اخیر با شدت یافتن اختلافات میان بغداد و اقلیم خودمختار کردستان, پس از این که اکسون موبیل با عقد قراردادی مسئولیت ۶ بلوک نفتی منطقه کردستان را به عهده گرفت، انتظار می رفت اکسون ۵۰ میلیارد دلار سهم خود را از میدان نفتی کورنا ۱ واقع در جنوب عراق خارج کند.
تحلیل گروه مطالعات nioc.ir/ اکنون خاورمیانه شاهد شکل گیری بی سروصدای همکاری اقتصادی آمریکا و چین به عنوان رقبای نامدار عرصه سیاست است. این دو مصرف کننده بزرگ نفت و گاز در بیست سال اخیر به ویژه پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱ میلادی، سوار بر قطاری بدون توقف از رقابت و نزاع های سیاسی و اقتصادی هستند که هریک برای مطرح کردن جایگاه خود در حوزه نفوذ منطقه ای وبه رخ کشیدن تولید اقتصادی در چارگوشه دنیا بیشتر تلاش می کنند.برای سالهای متمادی، صحنه صنعت فولاد جهان عرصه ای از رقابت های شدید واشنگتن و پکن بوده است، اکنون هم به نظر می رسد فضای جدیدی از رقابت زیر چتر همکاری های مشترک در زمینه نفت و گاز برای این دو رقیب دیرینه تجارت جهانی به وجود آمده است.

اما با وجود میل به رقابت میان این دو، چین و آمریکا در حوزه انرژی آن هم در خاورمیانه در تلاش برای پذیرش قدرت خود برآمده اند و وارد حوزه همکاری های مشترک شده اند. با توجه به این که آمریکا وچین هر دو در زمره بزرگ ترین مصرف کنندگان انرژی در دنیا هستند و با در نظر گرفتن این که منطقه خاورمیانه همچنان حکم گنجینه ای ارزشمند از ذخایر نفتی و گازی را ایفا می کند، این کانون استراتژیک اقتصاد انرژی جهان می تواند مکان مناسبی برای همکاری های برد-برد آمریکا و چین باشد.

هرچند این احتمال وجود دارد که همکاری مشترک چین و آمریکا دیر نپاید و این دو کشور برای پیشی گرفتن از یک دیگر و کسب نفوذ و قدرت هر چه بیشتر در خاورمیانه به رقابتی سخت تر از عرصه فولاد وارد شوند.

 در دو دهه اخیر چین بیشترین میزان نیاز به نفت را در میان کشورهای جهان داشته است . . پیش بینی می شود که در سال ۲۰۳۰ میلادی میزان نیاز روزانه این کشور به نفت به ۱۰۵ میلیون بشکه در روز برسد. بر همین اساس برنامه ریزی ها برای سرمایه گذاری و همکاری های مشترک با کشورهای فعال در نفت و گاز خاورمیانه به ویژه عراق منسجم تر شود. در حالی که بیشتر شرکت های غربی برای تامین نفت مورد نیاز خود به کشورهایی به غیر از خاورمیانه دل بسته اند، چینی ها هر روز جای پای خود را در این کشورها محکم تر می کنند.
این بار میدان کورنا در عراق بهانه ای تازه برای شکل گیری همکاری مشترک میان اکسون موبیل آمریکا و پتروچاینا چین قرار گرفته است. عراق پس از سرنگونی حکومت دیکتاتوری صدام به دنبال برقراری سیاست های دموکراتیک در کشورو ترمیم ضعف های صنعت ملی آسیب دبده نفت و گاز خود و بسط و گسترش آن دست به دامان انعقاد قراردادهای خارجی شد که از جمله آن ها شرکت نفتی آمریکایی اکسون موبیل بود.
همچنین دولت عراق با تلاشی فراگیر تمام مالیات ها را افزایش و البته مبلغ بهره مالکانه تولید هر بشکه نفت را کاهش داد تا بتواند بیشترین جذابیت رابرای شرکت های خارجی به همراه آورد.  علاوه بر آمریکایی ها،در میان داوطلبان برای سرمایه گذاری در صنعت نفت عراق، بهترین گزینه شرکت های چینی بودند که از ان پس روابط چینی ها و آمریکایی ها در این کشور به همکاری مبدل شد تا جایی که می بینیم امروز میدان کورنا غربی عراق میزبان همکاری متقابل اکسون موبیل و پتروچایناست.
 در این میان عراق سعی دارد بیشترین سود را از شکل گیری همکاری یا حتی رقابت چین و آمریکا آن خود کند. برای عراق همکاری یا تعارض واشنگتن و پکن تفاوتی ندارد آنچه که برای ساکنان کاخ النهایه(مقر دولتی عراق ) مهم است کسب بیشترین سود برای کشورشان است، عراق هم از همکاری و هم از رقابت میان چین آمریکا در حوزه سرمایه گذاری در صنعت نفت و گازش سود می برد.
عراق در یک دست منابع نفتی را دارد که چین و آمریکا به عنوان مصرف کننده بدان نیازمند هستند و دست دیگرش را هم برای بهبود و بازسازی کشور باز کرده است . چین و آمریکا  با حضور پررنگ در این کشور برای منفعتی قابل توجه برنامه ریزی کرده اند. همین مساله کافیست تا حضور این دو کشور در عراق را توجیه کند.
[1] [2] [3] [4]